10.29uur lokale tijd - 16.29uur NL tijd
‘Daar is ‘tie weer!’ Even terug van een tijdje weggeweest. De radiostilte kwam echter niet voort uit een gebrek aan noemenswaardige gebeurtenissen, of juist een (te) grote drukte. Veeleer is de rust op het weblog te wijten aan een nieuw fenomeen: ritme. Gek eigenlijk, dat de nieuwe fase gekenmerkt wordt door het wegvallen van de eerste nieuwigheid.
Zo is het bijvoorbeeld nauwelijks meer voor te stellen dat de mensen die we in Nederland proberen te bereiken de klok 6 uur later hebben staan. Ook het puffen en steunen als gevolg van de hitte is veel minder. In ‘onze supermarkt’ sturen we het winkelwagentje inmiddels vakkundig door de schappen en ook het personeel begint ons te herkennen. Waarschijnlijk als ‘die idioten die hier twee keer per week 8 man sterk langs komen om een busje helemaal vol te proppen met waar’, maar dat terzijde.

Je zou denken dat deze nieuwe fase onopgemerkt zijn intrede zou doen, en dat je er na een week enigszins verbaasd achter komt dat je al aan veel dingen gewend bent. Niets is minder waar. Want gedurende de eerste twee weken, waarin van iedereen veel wordt gevraagd van het aanpassingsvermogen, is het nog mogelijk om jezelf even opzij te zetten voor de sfeer binnen de groep. Na die tijd is het steeds lastiger om de onvermijdelijke ergenisjes, als gevolg van verwachtingen die in werkelijkheid niet worden gehaald, worden overtroffen of net anders blijken te liggen, te verbergen. Dat aan de vooraf gestelde verwachtingen wordt getornd is ook niet zo verwonderlijk. Niemand kan zich voorstellen hoe het is om met 20 anderen 4 weken lang op één complex te zitten. Tel daar een intrigerende onderzoeksvraag, een tropisch klimaat & culturele verschillen bij op en je komt uit op een ingewikkelde optelsom. Het is wachten op een geschikte aanleiding om dit boven te laten drijven.

Die aanleiding kwam dan ook, en wel in de afgelopen groepsbijeenkomst. Ter discussie stond de eindbeoordeling van het project en het bijbehorende eindproduct. Hierin waren wat wijzigingen opgetreden als gevolg van wat vaak eufemistisch ‘voortschrijdend inzicht’ wordt genoemd. Een stellingname van de projectgroep schoot een aantal mensen in het verkeerde keelgat, en dit was merkbaar. De middag na afloop van de bijeenkomst trokken velen zich terug, om even te bezinnen op afgelopen tijd. Inmiddels lijkt de rust teruggekeerd in ‘kamp Curasol’.

‘Dat hoort erbij…’ was één van de reacties van de toen aanwezige USBO-delegatie (USBO: Utrechtse School voor Bestuurs- & Organisatiewetenschap). Allemaal leuk en aardig, maar dat zijn natuurlijk geen berichten waar je op dat moment op zit te wachten. Wel was het erg fijn dat begeleidend docent Jan Boessenkool een weekje polshoogte kwam nemen en uitgebreid de tijd nam om alle onderzoeksgroepjes bij te staan in hun leerproces. Jan kwam niet alleen: diversiteitsspecialist en Curaçao-kenner Mike Euphrosina & adjunct-onderwijsdirecteur Pauline Mochèl vergezelden hem. Hun input, tips, medeleven & enthousiasme leverden een nieuwe impuls op voor de sfeer binnen de groep. Pauline, Jan & Mike, hartelijk bedankt voor jullie komst!

Voor de liefhebber nog even een kort overzichtje van de activiteiten van afgelopen week. Zo was er een barbeque bij opdrachtgever Valdemar Marcha. De gastvrije ontvangst van Valdemar & en echtgenote Sonja leidde tot een gezellige avond. Ook zijn we weer verder gegaan met onze, haast systematische, verkenning van het eiland: dit maal waren het hoogste punt van het eiland (de Christoffelberg) en de azuurblauwe wateren rondom het eiland aan de beurt. De klim, in alle vroegte ingezet (om 05.00 uur ging de wekker), had een uitdagend eind waarbij het wandelen in klauteren overging. De boottocht langs de westkust van het eiland, onder bezielende leiding van ‘Captain Goodlife’, maakte dat een groot deel van de voorraad zonnebrandolie moest worden opgemaakt. Vanaf nu is het zonlicht op rantsoen.

Volgende week staat onder andere een bijeenkomst op het programma met een enthousiaste groep Curaçaose leeftijdsgenoten en starters. Deze ‘Young people and politics’ willen zich in gaan zetten voor een betere toekomst voor hun eiland. Wij zien uit naar deze ontmoeting. Jullie horen nog van ons.

Ayo! 

21.59uur lokale tijd - 3.59uur NL tijd
Wat leuk dat onze blog zo goed gelezen wordt! Ik dacht ergens achteraan even een zinnetje goed te hebben ‘weggemoffeld’. Direct echter waren er een aantal ouders uit de groep die er heilig van overtuigd waren dat hun zoon/dochter te maken had met het avontuur met de nissan en de politie alhier. Fijn dat het thuisfront zo een rotsvast vertrouwen in ons heeft. Tijd dus om een aantal zaken recht te zetten.

De nissan

We hebben nu de nissan sentra, waar toch al enige sentimentele waarde aan begint te kleven, weer veilig terug. Wel heeft alles even geduurd. Maar ik begin al bij het eind… Woensdag, na onze bijeenkomst bij DMC begon de ervaring. Hoewel iedereen altijd direct weet te vertellen dat Curaçao een auto-paradijs is, want nauwelijks controle, reden we rond een uur of vijf ’s middags in een heuse fuik! Het leek alsof de gehele politiemacht van Curaçao was uitgerukt, want het was een drukte van jewelste. Twee van de drie auto’s konden probleemloos doorrijden, één auto werd vriendelijk verzocht de berm op te zoeken. Inmiddels laat het zich raden welk van de 3 automobielen mocht parkeren: de nissan sentra.
Tot noch toe weinig aan de hand, en geduldig wachtte het vijftal op wat er komen ging. Pas toen gevraagd werd naar de auto-papieren kwam de aap uit de mouw: deze bleken niet in het dashboardkastje te liggen, en een korte controle op het nummerbord leverde de informatie op dat deze papieren al sinds december 2008 niet waren verlengd. Uitstappen dus, de sleepwagen werd al in positie gebracht. Tja, daar sta je dan. Even contact met het busje dat al thuis stond, met het verzoek of de vijf autolozen konden worden opgepikt. Aanvankelijk werd weinig haast gemaakt: dit moest een goede grap zijn. Daarna moest het een slechte grap zijn. Het bleek geen grap.
Woensdagavond volgde er veel geregel: er werd gebeld met de particuliere verhuurder, onze huisbaas gaf ons een kleine les in onderhandeltechnieken (’Je gaat niks betalen hoor! Hadden ze hun zaakjes maar beter moeten regelen’ & ‘…anders zal ik ze wel even “vaderlijk” toespreken’), en met het aanstaande hemelvaart weekend wilden we toch graag weten of we dan mobiel konden zijn. Daarnaast is het toch even schrikken, je wordt toch even als misdadiger behandeld. Na de toezegging dat we tijdelijk gebruik konden maken van de eigen auto van onze verhuurders, bedaarden de gemoederen.
Het hele voorval is echter een geweldige kans gebleken om contact met Curaçaose overheden aan den lijve te ervaren. Wat is er waar van alle indianenverhalen die de ronde doen over Curaçaose politie? Ben je sowieso al fout op het moment dat je het uiterlijk hebt van een potentiële stagiair? Hoe poco-poco is men op het moment dat je de auto probeert terug te krijgen? Het blijkt allemaal ontzettend mee te vallen. Met een beetje geduld kom je een heel eind.
Maandagochtend 10 uur, het hemelvaartweekend inmiddels achter de rug, vertrok een tweetal naar de verhuurders om samen de nissan op te halen. Dit proces startte bij SKS, de Curaçaose variant van parkeerbeheer. SKS vroeg om een ‘bewijs van afgifte’. Bob en Michiel (het tweetal) moesten dit document aan het SKS schuldig blijven, temeer omdat de politie had gezegd dat dit papiertje toch vooral niet nodig was. SKS dacht daar toch anders over, en zodoende vertrokken Bob en Michiel naar het politiebureau aan de andere kant van de stad. Eenmaal aangekomen, bleek het daar inderdaad mogelijk te zijn een bewijs van afgifte te krijgen. Mits het verschuldigde bedrag aan het wegsleepbedrijf voldaan was. Helaas was ‘de wegsleper’ ook vandaag weer druk doende andere mensen in te rekenen. Of Bob en Michiel dus zo vriendelijk wilden zijn zich voor een tweede keer, dit maal vrijwillig, in een fuik te laten rijden om de man te kunnen betalen. Gelukkig troffen wij de man waar wij hoopten, en leverden de vrouwelijke charmes van de verhuurster nog een goede korting op. Op naar het politie bureau maar weer, waar we rustig plaats mochten nemen. Afijn, dit ging nog even zo door. Zes ritten verder waren we om 13.30uur, een kleine vijf dagen na het inrekenen, weer in het bezit van onze witte bolide. Het fijne is dat het gehele proces vrij gemoedelijk verliep, wat in Nederland minder waarschijnlijk zou zijn (waar ergenissen rondom zogeheten ‘paarse krokodillen’ toch sneller worden geventileerd).

Weekend activiteiten
Over krokodillen gesproken, we hebben een struisvogelpark bezocht. Het verband dat in de vorige zin achteloos wordt gelegd, is ons daar geheel duidelijk geworden: de krokodillen fungeren daar als biologische afvalbak voor alle onderdelen van de geslachte vogels die geen marktwaarde hebben. Behoorlijk cru zou je zeggen, maar de gids was niet vies van plastische details.
Daarnaast hebben we ook meer serieuze activiteiten ondernomen. Het bezoek aan museum ‘Kura Hulanda’ was indringend & paradoxaal. Allereerst de wrange naam: ‘Holland’s Achtertuin’ (vrij vertaald). Ten tweede is het raar dat een hollandse magnaat veel geld heeft geïnvesteerd om dit museum, over de nare rol van West-Europa tijdens het slavernij-tijdperk, op te richten. Terwijl het museum duidelijk maakt hoe ‘wij’ onszelf over de rug van ‘de afrikanen’ hebben verrijkt, lijkt het er verdacht veel op dat ook Jacob Gelt Dekker een lucratieve deal heeft gesloten met het oprichten van dit museum (compleet met bijbehorend luxe resort). Ten slotte plaatste het museum zelf de blanke bezoekers, mensen van de eilanden waren er niet te vinden, in een confronterende ongemakkelijkheid. Beduusd kwamen we naar buiten.
Zaterdagmiddag was er ruimte om het westen van het eiland te ontdekken. Dit bracht een andere tegenstelling aan het licht. Tot nu toe hebben we vooral Willemstad gezien, met de schoorstenen van de isla-raffinaderij die de skyline vanuit nagenoeg elke plek in de stad karakteriseren. Het contrast met het groene, heuvelachtige en verlaten westen is dan groot. Mooie Baaien, gemoedelijke dorpjes, weggetjes die als een achtbaan het ongerepte landschap splijten, landhuizen en kerken wisselen elkaar in rap tempo af.
De enige dag die tot nu toe vrij rustig werd doorgebracht, was de zondag. Een gang naar het strand was een van de weinige inspanningen die op die dag werden gedaan. Zeker omdat de borrel naar het strand toe kwam, in de vorm van een ‘happy hour’, wat alles nog een stukje makkelijker maakte.

Onderzoek
Vandaag is de 2e week veldwerk gestart. Geen lezingen deze week, vooral interviews en gesprekken. Vanaf nu is geen sector meer veilig. Er zijn al afspraken gemaakt om de wijken in te gaan met opbouwwerkers, de minister van justitie zal zijn visie op de veiligheid van het eiland geven, en van politiek tot onderwijs zal iedereen worden bevraagd. We houden jullie op de hoogte.
Ayo!

17.21uur lokale tijd – 23.21uur NL tijd

Tussen de golven van internetloosheid door zal ik proberen om snel dit bericht (in ‘word’ getypt) er doorheen te schuiven. Tot nu toe heb ik het drie dagen gelaten geaccepteerd (‘zo gaan die dingen nou eenmaal’), nu begin ik het toch enigszins hinderlijk te vinden.

Maar goed dat het hier voor de rest wél van een leien dakje gaat. In Nederland hadden wij verzonnen dat de eerste week goed vol met lezingen moest zitten omdat de subonderzoeken waarschijnlijk niet meteen op hun hoogtepunt zouden zitten. We hoopten dus sterk op veel toezeggingen voor een bijeenkomst in het begin van de reis. Het lijkt er vooralsnog echter op dat alle deuren wagenwijd open staan. Zowel voor de gesprekken voor de subonderzoeken als voor de lezingen.

We zitten dus met een vol programma: één dagdeel vliegt iedereen uit een om overal aan te kloppen, ons gezicht te laten zien, te laten weten wie we zijn, maar vaak ook kunnen onderzoeksduo’s al gelijk aanschuiven. Het andere dagdeel rijden we met twee auto’s en één busje met 21 personen naar een plek op het eiland waar directe, soms hooggeplaatste, betrokkenen hun visie geven op het staatkundige traject. ’s Avonds blijkt het bijkomen, worden nog wat verslagen uitgetypt van de dag en volgt het voorbereiden van de gesprekken van de dag erna.

De lezingen tot nog toe. Maandag zijn we gestart met een lezing in de achtertuin van een 87-jarige geestelijke die zijn levenlang blijk heeft gegeven (en nog geeft) van een grote maatschappelijke betrokkenheid en een groot hart voor Curaçao: Msg. Dr. Amado Romer. Naast de titulatuur rijden wij dagelijks van en naar huis over de naar hem genoemde ‘kaminda’ (weg). Hoewel pater Römer op het eiland veel aanzien heeft, blijkt hij zelf wars van gewichtigdoenerij. We zijn immers allemaal mensen. Het belang dat hij hecht aan menselijkheid, als gevolg van de geweldige mogelijkheid én verantwoordelijkheid die voortvloeit uit het feit dat we kunnen nadenken, vormt een rode draad door zijn leven. Als we daarbovenop ook nog eens streven naar gelijkwaardigheid ontstaan er vele mogelijkheden om mooie dingen te doen. Met de boodschap dat we ook het onderzoek als mens zullen moeten doen (en niet alleen in de functie van onderzoeker) stuurde hij ons de komende vier weken op pad.

Dinsdag kwamen wij op gesprek bij USONA. Hier komt de afkorting: Uitvoeringsorganisatie Stichting Ontwikkeling Nederlandse Antillen. “USONA is sinds 2004 belast met een rechtmatig en doelmatig beheer van de gelden die Nederland beschikbaar stelt voor ontwikkelingsprojecten op de Nederlandse Antillen”, zo luidt de officiële toelichting. Directeur Frans Versteeg, Reginaldo Doran, Maverick Alexander & Sonja Boersma lichtten toe op welke terreinen USONA werkzaam is, en wat hun ervaringen zijn op diverse deelgebieden die in het verlengde liggen van enkele onderzoeksthema’s: onderwijs, veiligheid, sociaal-economische initiatieven & versterking van bestuur. Tijdens deze bijeenkomst werden veel aanknopingspunten gevonden voor het onderzoek. Ook op de borrel na afloop werden op een informele manier de nodige afspraken gemaakt.

Ook woensdag hadden wij een collectief programma. We waren te gast bij DMC, een consultancy bedrijf dat zich richt op de publieke sector. Zij waren zo vriendelijk om hun vergaderzaal aan ons beschikbaar te stellen. Miriam Sluis, free lance journaliste en schrijfster van twee boeken over de Nederlandse Antillen, al jaren woonachtig op het eiland, wilde met ons stilstaan bij het referendum. Langs welke lijnen werden de ‘SI-stemmers’ en de ‘NO-stemmers’ verdeeld? Was het zo dat de ‘NO’ een emotionele stem was en de ‘SI’ een rationele? Uiteraard bleken de zaken veel genuanceerder te liggen. Ook had Miriam in haar hoedanigheid als journaliste waardevolle tips over hoe we de mensen op straat zouden kunnen bereiken. Voor de snacks op het eiland is het dus gedaan met de rust! Na afloop van de interactieve presentatie namen we nog even de tijd om als groep de gang van zaken te evalueren.

Vandaag, op Hemelvaartdag nota bene, was Steven Martina bereid om ons te woord te staan. Steven is zoon van ex-premier Don Martina, en is op dit moment directeur van verzekeringsmaatschappij Fatum. Hoewel de campagne rond om het referendum over de toekomstige staatkundige veranderingen veel over andere zaken ging, vond Steven het belangrijk om aandacht te geven aan de fundamentele grondslagen rondom zelfbeschikking. Hij deinsde er niet voor terug om VN-resoluties aan te halen om de bezwaren van de intellectuele NO-stemmers op het eiland voor het voetlicht te brengen. Wel pleitte hij voor een pragmatische opstelling met de huidige uitslag om er nu het beste van te maken.

Hoe zit het dan met het onderzoek doen op een eiland met een tropisch klimaat? Voor vertrek leek het haast onmogelijk om mensen ervan te overtuigen dat wij iets anders zouden doen dan vakantie vieren, en nu blijkt dat we van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat inhoudelijk bezig zijn. Geen zorgen, we pakken onze momenten wel. Gisteravond bijvoorbeeld. Vanaf een uur of 8 ’s avonds kwam iedereen samen op het centrale plein waar alle bungalows op uitkwamen. De fakkels & lichtjes gingen aan, een stereo werd buiten geïnstalleerd, en een klein feestje kwam spontaan tot stand. Bijzonder om te zien dat vijf dagen in een andere omgeving zo veel los kan maken. Ook vanochtend hebben we in verband met Hemelvaart een half dagje vrij genomen, even bijkomen was welkom & een frisse duik is altijd wel prettig als het buiten boven de 30 graden is.

Onder andere via deze weg willen we iedereen hartelijk bedanken voor alle gastvrijheid, medewerking & leuke gesprekken! Na morgen zit de eerste week onderzoek er al weer op, en zullen we verder kennismaken met alles wat het eiland te bieden heeft. Hoewel alles razend snel gaat, lijkt het alsof we alweer tijden op het eiland verkeren. Hoe meer we te weten komen over (de staatkundige & maatschappelijke toekomst van) het eiland, hoe ingewikkelder alles wordt. Fascinerend is het wel.

Ik heb het gevoel nog tijden door te kunnen typen, maar voor nu is het even genoeg geweest. Onder andere het avontuur met de Nissan en de politie laat ik nog even rusten, en met deze ‘cliffhanger’ groet ik u. Ayo!

18.30uur lokale tijd - 00.30uur NL tijd

Allereerst is het geloof ik op zijn plaats om onze excuses aan te bieden. Na alle verontrustende berichten in de Nederlandse kranten lieten velen van ons een ongerust thuisfront achter. Pas nu, twee dagen na aankomst, volgt het eerste bericht. Sorry! Wel kunnen we nu de geruststelling geven dat alles goed met ons gaat. Van vijandigheid is niets te merken en de nieuwe indrukken stapelen zich op. We hopen dat nu de lucht wat is geklaard.

Zoals velen zullen weten heeft het referendum geresulteerd in een nipte overwinning voor het SI-kamp (52% SI, 48% NO). De dag verliep zonder noemenswaardige ongeregeldheden. De dreigingen van Nederland met betrekking tot het stopzetten de schuldsanering zijn afgewend, en Curaçao kan verder met het ingezette proces naar een autonome status. Onder ‘de winnaars’ bestaat opluchting, het ‘no-kamp’ houdt zich relatief gedeisd. De rust lijkt wedergekeerd. Toch is het niet zo dat het hoofdstuk ‘referendum’ nu kan worden afgesloten. Feit dat de NO-campagne praktisch de helft van de bevolking heeft weten te mobiliseren laat zien dat er nog steeds een sterke verdeeldheid bestaat op het eiland. Het draagvlak voor het huidige proces is wellicht op korte termijn voldoende, maar enkele sleutelfiguren vrezen een onstabiele basis. To be continued…

Daarnaast was het hier gewoon weekend. Voordat we morgenochtend enthousiast met het echte werk aan de slag gaan, hebben we deze dagen vooral gebruikt om te wennen aan het feit dat we nu met 21 studenten vier weken vanuit één complex, een tot nog toe nieuwe omgeving zullen verkennen. Vrijdagavond stond na aankomst van het vliegtuig op Hato Airport een pastasalade klaar voor de uitgehongerde deelnemers. Een aantal fakkels, een koel drankje, en appartementen die de normale studentenstandaard van huisvesting ruim overtroffen, maakte dat de intrek soepel verliep. Hoewel vermoeid van een lange reis, kwam iedereen bij elkaar op het centrale plein om samen te bevatten dat dit de komende 4 weken ‘thuis’ zal zijn.

Zaterdag was wennen. Een elektriciteitsnetwerk dat met pre-paid kaarten werkt, een biologische klok die 6 uur later staat dan de tijd die de horloge aangeeft, een supermarkt waarin de potten pindakaas gebroederlijk naast de exotische vruchten als de mispel staan, en een vernietigende zon die wit al heel snel in roze weet te veranderen, zelfs zonder activiteitenprogramma wordt een stevig beroep gedaan op het aanpassingsvermogen. ’s Avonds een sfeervol welkomstdiner aan het water in de niet toeristische wijk ‘Boka Sami’. Na slechts één dag hadden we het gevoel er al tijden te zijn.

Zondag werd het tijd om het eiland zelf te verkennen. We begonnen ’s ochtends vroeg, voor het heetst van de dag, met een stadswandeling door de centrale wijken van Willemstad: Punda & Otrobanda. Eindelijk maakten we ‘live’ kennis met de gekleurde gevels die iedereen tot dan toe toch vooral van de foto’s herkende. De beroemde koningin Emma-brug, een brug die uit allemaal kleine pontjes bestaat, leek speciaal voor ons open te gaan. Het was indrukwekkend om een groot zeeschip als een varend flatgebouw langzaam de haven in te zien trekken. De straatnamen, de stijl van de huizen, de mensen, de vruchten op de drijvende markt, het weer: je bent in Nederland, maar toch ook niet.

In de middag ging de groep uiteen om de rest van het eiland te verkennen. Eén groep wilde een typisch Curaçaos fenomeen ontdekken: Mambo beach. Strand en feest ineen, een aantrekkelijke combinatie voor West-Europese studenten. De andere groep ging de ‘boca’s’ (baaien) af, en de ‘bario’s’ (wijken) in. De St. Joris baai bleek een ruig gebied met cactussen, zandweggetjes, hagedissen, en volledig verlaten. Op de terugweg ontdekten zij een van de populairste sporten op het eiland: honkbal. Dit was niet alleen een wedstrijd, maar een waar feest op het Sabana Bólpark! Caribische muziek, barbecue, polar-biertjes, en een drukte van jewelste om twee dames-teams het softballend tegen elkaar op te zien nemen. De Utrechtse delegatie bevatte weliswaar de enige 5 ‘Makamba’s’ (blanke hollanders) op het terrein, maar dat mocht de pret geenszins drukken.

Morgen de eerste interviews van enkele onderzoeksduo’s en ’s middags een bijeenkomst met de 87-jarige priester Amado Römer. Deze grootheid op het eiland zal ons alles kunnen vertellen over Curaçao. Het gaat nu écht beginnen!

Tot snel, ayo!

Lokale tijd 20.45 uur - NL 2.45uur

Wordt het een SI of een NO? Op het eiland beginnen de speculaties al flink aan te zwellen. Ook zonder een woord gewisseld te hebben krijg je al een indruk. Overal rijden auto’s rond met piratenvlaggen waar een groot ‘NO’ op staat. Daarnaast rijden de SI-aanhangers hier rond met herkenbare vlaggetjes: In een blauw-gele opmaak staat de gewenste uitslag in een stripwolkje.

Via alle media (posters, billboards, radiospotjes, krantenartikelen, talkshows op tv) laten beide campagnes weten waarom juist zíj degenen zijn die het beste voor hebben met eiland. Daarnaast hangt ‘er iets in de lucht’, daar zijn de mensen die we tot nu toe hebben gesproken het wel over eens. Wat dat ‘iets’ dan zou moeten zijn interpreteert iedereen weliswaar weer op zijn eigen manier. Waar de één het heeft over een storm in een glas water, waarschuwen anderen dat we maar beter binnen kunnen blijven op vrijdag de 15e. Hoe dan ook, er is maar 1 manier om erachter te komen. We zullen het meemaken.

Spannend is het wel. De invloed van de uitslag op de resultaten van het onderzoek zal gigantisch zijn. Ook uit de aanloop blijkt al sterk welke betekenissen men op Curaçao toekent aan de staatkundige veranderingen. Laat dit nu precies zijn waar ons onderzoek zich op richt!

We houden jullie op de hoogte.

Ayo!

09.20uur lokale tijd - 15.20uur NL

Bon dia allen,

Dag 2 op het eiland. Inmiddels zijn we, zowel fysiek als digitaal, mobiel: we kunnen rondrijden in een Toyota Yaris Sedan, en daarnaast zijn we via de mobiele telefonie bereikbaar op het nummer (+5999) 696 8900! Contact opnemen met ons op het eiland is nu dus goed mogelijk.

Nog even een mededeling van huishoudelijke aard. De functie is weliswaar een beetje verstopt, maar het is mogelijk om op deze weblog berichten te reageren! Dit kan door op de titel van het bericht te klikken. Wij zien jullie reacties graag tegemoet.

Om het één en ander te verlevendigen zullen de berichten zo nu en dan vergezeld gaan met enkele foto’s. Deze keer de foto’s van de appartementen.

Ayo!

7.55uur lokale tijd - 13.55uur NL

Bovenstaande tijden, mede weergegeven door de twee attente wandklokken in de bungalows van Curasol, geven weer wat voor wonderlijke overgang Michiel en ik gisteren hebben doorgemaakt.

De vlucht met Martinair verliep prima, de tussenstop van Aruba daargelaten (deze maakte dat wij 11 in plaats van 9 uur onderweg waren). Het copieuze diner maakte veel goed.

Een taxi-chauffeur was zo vriendelijk ons naar het appartementencomplex te brengen, waar wij vriendelijk werden ontvangen door Eigenaar Eddy en zijn zoon Jeroen. Ook al was ik in november al weer langs geweest, toch verbaasde ik mij weer over het feit dat het huis van alle gemakken is voorzien: telefoon, strijkijzer, toaster, ruime veranda, etc. Ook Michiel kon niet vaak genoeg benadrukken dat het ‘volgens hem nog allemaal even door moest dringen’. 10uur lokale tijd (4 uur ’s nachts in NL) vonden wij het welletjes en besloten wij ons comfortabele matras op te zoeken.

Vanochtend staat in het teken van onszelf organiseren. Eddy komt straks langs om het een en ander uit te leggen, michiel is zijn internationale reisstekker met een aardappelschilmes aan het mishandelen om hem in gebruik te kunnen nemen, aan het eind van de ochtend halen we ons huurautootje op, kopen wij een simkaart en dan zijn we er helemaal klaar voor! We wensen onze hollandse medestudenten veel succes met het onderzoeken in Nederland. Hier gaat alles in ieder geval ‘hopi bon’.

Groeten, Michiel & Fabrice

Vanaf het begin van de reis wordt regelmatig een weblog bijgehouden, die hier te lezen is.