18.30uur lokale tijd - 00.30uur NL tijd

Allereerst is het geloof ik op zijn plaats om onze excuses aan te bieden. Na alle verontrustende berichten in de Nederlandse kranten lieten velen van ons een ongerust thuisfront achter. Pas nu, twee dagen na aankomst, volgt het eerste bericht. Sorry! Wel kunnen we nu de geruststelling geven dat alles goed met ons gaat. Van vijandigheid is niets te merken en de nieuwe indrukken stapelen zich op. We hopen dat nu de lucht wat is geklaard.

Zoals velen zullen weten heeft het referendum geresulteerd in een nipte overwinning voor het SI-kamp (52% SI, 48% NO). De dag verliep zonder noemenswaardige ongeregeldheden. De dreigingen van Nederland met betrekking tot het stopzetten de schuldsanering zijn afgewend, en Curaçao kan verder met het ingezette proces naar een autonome status. Onder ‘de winnaars’ bestaat opluchting, het ‘no-kamp’ houdt zich relatief gedeisd. De rust lijkt wedergekeerd. Toch is het niet zo dat het hoofdstuk ‘referendum’ nu kan worden afgesloten. Feit dat de NO-campagne praktisch de helft van de bevolking heeft weten te mobiliseren laat zien dat er nog steeds een sterke verdeeldheid bestaat op het eiland. Het draagvlak voor het huidige proces is wellicht op korte termijn voldoende, maar enkele sleutelfiguren vrezen een onstabiele basis. To be continued…

Daarnaast was het hier gewoon weekend. Voordat we morgenochtend enthousiast met het echte werk aan de slag gaan, hebben we deze dagen vooral gebruikt om te wennen aan het feit dat we nu met 21 studenten vier weken vanuit één complex, een tot nog toe nieuwe omgeving zullen verkennen. Vrijdagavond stond na aankomst van het vliegtuig op Hato Airport een pastasalade klaar voor de uitgehongerde deelnemers. Een aantal fakkels, een koel drankje, en appartementen die de normale studentenstandaard van huisvesting ruim overtroffen, maakte dat de intrek soepel verliep. Hoewel vermoeid van een lange reis, kwam iedereen bij elkaar op het centrale plein om samen te bevatten dat dit de komende 4 weken ‘thuis’ zal zijn.

Zaterdag was wennen. Een elektriciteitsnetwerk dat met pre-paid kaarten werkt, een biologische klok die 6 uur later staat dan de tijd die de horloge aangeeft, een supermarkt waarin de potten pindakaas gebroederlijk naast de exotische vruchten als de mispel staan, en een vernietigende zon die wit al heel snel in roze weet te veranderen, zelfs zonder activiteitenprogramma wordt een stevig beroep gedaan op het aanpassingsvermogen. ’s Avonds een sfeervol welkomstdiner aan het water in de niet toeristische wijk ‘Boka Sami’. Na slechts één dag hadden we het gevoel er al tijden te zijn.

Zondag werd het tijd om het eiland zelf te verkennen. We begonnen ’s ochtends vroeg, voor het heetst van de dag, met een stadswandeling door de centrale wijken van Willemstad: Punda & Otrobanda. Eindelijk maakten we ‘live’ kennis met de gekleurde gevels die iedereen tot dan toe toch vooral van de foto’s herkende. De beroemde koningin Emma-brug, een brug die uit allemaal kleine pontjes bestaat, leek speciaal voor ons open te gaan. Het was indrukwekkend om een groot zeeschip als een varend flatgebouw langzaam de haven in te zien trekken. De straatnamen, de stijl van de huizen, de mensen, de vruchten op de drijvende markt, het weer: je bent in Nederland, maar toch ook niet.

In de middag ging de groep uiteen om de rest van het eiland te verkennen. Eén groep wilde een typisch Curaçaos fenomeen ontdekken: Mambo beach. Strand en feest ineen, een aantrekkelijke combinatie voor West-Europese studenten. De andere groep ging de ‘boca’s’ (baaien) af, en de ‘bario’s’ (wijken) in. De St. Joris baai bleek een ruig gebied met cactussen, zandweggetjes, hagedissen, en volledig verlaten. Op de terugweg ontdekten zij een van de populairste sporten op het eiland: honkbal. Dit was niet alleen een wedstrijd, maar een waar feest op het Sabana Bólpark! Caribische muziek, barbecue, polar-biertjes, en een drukte van jewelste om twee dames-teams het softballend tegen elkaar op te zien nemen. De Utrechtse delegatie bevatte weliswaar de enige 5 ‘Makamba’s’ (blanke hollanders) op het terrein, maar dat mocht de pret geenszins drukken.

Morgen de eerste interviews van enkele onderzoeksduo’s en ’s middags een bijeenkomst met de 87-jarige priester Amado Römer. Deze grootheid op het eiland zal ons alles kunnen vertellen over Curaçao. Het gaat nu écht beginnen!

Tot snel, ayo!