21.59uur lokale tijd - 3.59uur NL tijd
Wat leuk dat onze blog zo goed gelezen wordt! Ik dacht ergens achteraan even een zinnetje goed te hebben ‘weggemoffeld’. Direct echter waren er een aantal ouders uit de groep die er heilig van overtuigd waren dat hun zoon/dochter te maken had met het avontuur met de nissan en de politie alhier. Fijn dat het thuisfront zo een rotsvast vertrouwen in ons heeft. Tijd dus om een aantal zaken recht te zetten.

De nissan

We hebben nu de nissan sentra, waar toch al enige sentimentele waarde aan begint te kleven, weer veilig terug. Wel heeft alles even geduurd. Maar ik begin al bij het eind… Woensdag, na onze bijeenkomst bij DMC begon de ervaring. Hoewel iedereen altijd direct weet te vertellen dat Curaçao een auto-paradijs is, want nauwelijks controle, reden we rond een uur of vijf ’s middags in een heuse fuik! Het leek alsof de gehele politiemacht van Curaçao was uitgerukt, want het was een drukte van jewelste. Twee van de drie auto’s konden probleemloos doorrijden, één auto werd vriendelijk verzocht de berm op te zoeken. Inmiddels laat het zich raden welk van de 3 automobielen mocht parkeren: de nissan sentra.
Tot noch toe weinig aan de hand, en geduldig wachtte het vijftal op wat er komen ging. Pas toen gevraagd werd naar de auto-papieren kwam de aap uit de mouw: deze bleken niet in het dashboardkastje te liggen, en een korte controle op het nummerbord leverde de informatie op dat deze papieren al sinds december 2008 niet waren verlengd. Uitstappen dus, de sleepwagen werd al in positie gebracht. Tja, daar sta je dan. Even contact met het busje dat al thuis stond, met het verzoek of de vijf autolozen konden worden opgepikt. Aanvankelijk werd weinig haast gemaakt: dit moest een goede grap zijn. Daarna moest het een slechte grap zijn. Het bleek geen grap.
Woensdagavond volgde er veel geregel: er werd gebeld met de particuliere verhuurder, onze huisbaas gaf ons een kleine les in onderhandeltechnieken (’Je gaat niks betalen hoor! Hadden ze hun zaakjes maar beter moeten regelen’ & ‘…anders zal ik ze wel even “vaderlijk” toespreken’), en met het aanstaande hemelvaart weekend wilden we toch graag weten of we dan mobiel konden zijn. Daarnaast is het toch even schrikken, je wordt toch even als misdadiger behandeld. Na de toezegging dat we tijdelijk gebruik konden maken van de eigen auto van onze verhuurders, bedaarden de gemoederen.
Het hele voorval is echter een geweldige kans gebleken om contact met Curaçaose overheden aan den lijve te ervaren. Wat is er waar van alle indianenverhalen die de ronde doen over Curaçaose politie? Ben je sowieso al fout op het moment dat je het uiterlijk hebt van een potentiële stagiair? Hoe poco-poco is men op het moment dat je de auto probeert terug te krijgen? Het blijkt allemaal ontzettend mee te vallen. Met een beetje geduld kom je een heel eind.
Maandagochtend 10 uur, het hemelvaartweekend inmiddels achter de rug, vertrok een tweetal naar de verhuurders om samen de nissan op te halen. Dit proces startte bij SKS, de Curaçaose variant van parkeerbeheer. SKS vroeg om een ‘bewijs van afgifte’. Bob en Michiel (het tweetal) moesten dit document aan het SKS schuldig blijven, temeer omdat de politie had gezegd dat dit papiertje toch vooral niet nodig was. SKS dacht daar toch anders over, en zodoende vertrokken Bob en Michiel naar het politiebureau aan de andere kant van de stad. Eenmaal aangekomen, bleek het daar inderdaad mogelijk te zijn een bewijs van afgifte te krijgen. Mits het verschuldigde bedrag aan het wegsleepbedrijf voldaan was. Helaas was ‘de wegsleper’ ook vandaag weer druk doende andere mensen in te rekenen. Of Bob en Michiel dus zo vriendelijk wilden zijn zich voor een tweede keer, dit maal vrijwillig, in een fuik te laten rijden om de man te kunnen betalen. Gelukkig troffen wij de man waar wij hoopten, en leverden de vrouwelijke charmes van de verhuurster nog een goede korting op. Op naar het politie bureau maar weer, waar we rustig plaats mochten nemen. Afijn, dit ging nog even zo door. Zes ritten verder waren we om 13.30uur, een kleine vijf dagen na het inrekenen, weer in het bezit van onze witte bolide. Het fijne is dat het gehele proces vrij gemoedelijk verliep, wat in Nederland minder waarschijnlijk zou zijn (waar ergenissen rondom zogeheten ‘paarse krokodillen’ toch sneller worden geventileerd).

Weekend activiteiten
Over krokodillen gesproken, we hebben een struisvogelpark bezocht. Het verband dat in de vorige zin achteloos wordt gelegd, is ons daar geheel duidelijk geworden: de krokodillen fungeren daar als biologische afvalbak voor alle onderdelen van de geslachte vogels die geen marktwaarde hebben. Behoorlijk cru zou je zeggen, maar de gids was niet vies van plastische details.
Daarnaast hebben we ook meer serieuze activiteiten ondernomen. Het bezoek aan museum ‘Kura Hulanda’ was indringend & paradoxaal. Allereerst de wrange naam: ‘Holland’s Achtertuin’ (vrij vertaald). Ten tweede is het raar dat een hollandse magnaat veel geld heeft geïnvesteerd om dit museum, over de nare rol van West-Europa tijdens het slavernij-tijdperk, op te richten. Terwijl het museum duidelijk maakt hoe ‘wij’ onszelf over de rug van ‘de afrikanen’ hebben verrijkt, lijkt het er verdacht veel op dat ook Jacob Gelt Dekker een lucratieve deal heeft gesloten met het oprichten van dit museum (compleet met bijbehorend luxe resort). Ten slotte plaatste het museum zelf de blanke bezoekers, mensen van de eilanden waren er niet te vinden, in een confronterende ongemakkelijkheid. Beduusd kwamen we naar buiten.
Zaterdagmiddag was er ruimte om het westen van het eiland te ontdekken. Dit bracht een andere tegenstelling aan het licht. Tot nu toe hebben we vooral Willemstad gezien, met de schoorstenen van de isla-raffinaderij die de skyline vanuit nagenoeg elke plek in de stad karakteriseren. Het contrast met het groene, heuvelachtige en verlaten westen is dan groot. Mooie Baaien, gemoedelijke dorpjes, weggetjes die als een achtbaan het ongerepte landschap splijten, landhuizen en kerken wisselen elkaar in rap tempo af.
De enige dag die tot nu toe vrij rustig werd doorgebracht, was de zondag. Een gang naar het strand was een van de weinige inspanningen die op die dag werden gedaan. Zeker omdat de borrel naar het strand toe kwam, in de vorm van een ‘happy hour’, wat alles nog een stukje makkelijker maakte.

Onderzoek
Vandaag is de 2e week veldwerk gestart. Geen lezingen deze week, vooral interviews en gesprekken. Vanaf nu is geen sector meer veilig. Er zijn al afspraken gemaakt om de wijken in te gaan met opbouwwerkers, de minister van justitie zal zijn visie op de veiligheid van het eiland geven, en van politiek tot onderwijs zal iedereen worden bevraagd. We houden jullie op de hoogte.
Ayo!